"Done! Canada, it is!" Lees ik als ik om 8 uur 's avonds een meeltje van Thijs lees. Hij heeft zojuist de 'Handshake' (digitale procedure) getekend... Als hij een half uurtje later thuiskomt kunnen we elkaar eindelijk echt feliciteren. Wanneer we weggaan, dat horen we hopelijk begin volgende week. Die onzekerheid is voor alle partijen heel vervelend...
We hebben het natuurlijk even gevierd! Met onze voeten in het zwembad en een fles champagne die sinds januari al koud stond!
De papiermolen gaat dus beginnen. Maandag moeten we voor nieuwe paspoorten naar de ambassade. Medische keuringen, Visa's, de hele papierboel moet nu in no-time in orde worden gemaakt. Outpost torpedeert ons met informatie (wat we allemaal al wisten want ik ben sinds 2001 coordinator voor de Outpost Global Service in Santo Domingo). Kennelijk heeft de 'I accept' knop waar Thijs gister op drukte een hele boel getriggerd...
De kinderen moeten nog maar optimaal genieten van hun leven hier en hun vriendjes. Vanmiddag zijn ze vrij, zoals elke vrijdag. Ik neem weer een auto vol met kindertjes mee naar huis zodat ze lekker de hele middag kunnen spelen. Uitgerekend vandaag meld Nena zich af...
Inmiddels vertelde Noëlle met grote trots dat haar eerste 'Chapterbook' gepubliceerd is "The Kiwi and the Strawberry". Ik zal de juf om een digitale versie vragen, dan zet ik dat op haar page. Zo kan iedereen meegenieten van onze auteur Noellita!
M.
Wednesday, June 9, 2010
31 maart 2005 - afscheid nemen is begonnen
"Hoy no es el dia duro." beloofde Jaime, onze trainer vanaf de rand van het zwembad. Maar ik geloof het niet meer. Als Jaime dat zegt, dan weet ik dat ik weer behoorlijk zal worden afgemat in de training. Het team traint momenteel voor twee evenementen: de oversteek in de baai van Samana (zo'n 28 kilometer) en de aankomende Pan American Master Swimming games. De Internationale Competitie wordt georganiseerd hier in Santo Domingo en was een leuke gelegenheid geweest om voor de Dom.Rep. uit te komen en weer eens wat Fina-tijden vast te leggen (en records te verbeteren). Door de aankomende verhuizing, en bijkomende onrust, en de onzekerheden over onze vertrekdatum (nee, we weten het NOG steeds niet...) heb ik de oversteek in Samana laten schieten (althans de trainingen daarvoor). Het ontbreekt me simpel weg aan tijd om dagelijks lange afstanden te trainen voor dit bijzondere evenement. Ik had er wel graag aan meegedaan en ervoor getraint. Het is gebleken dat ik op lange afstanden beter presteer dan op korte sprintjes. (ik heb last van ernstige zenuwen voor een competitie...) Aan de Pan Am Games kunnen we helemaal niet meedoen (eind juni, begin juli). Vooral mijn teamgenoten Diana, Kira en Mercy waren teleurgesteld; ze hadden graag als Vrouwenteam de estafette met mij willen zwemmen. Dat er een Internationale Competitie aankomt heeft wel zo z'n voordelen: men heeft er weer belang bij om het zwembad in topconditie te brengen. Dus we zijn voorlopig weer even gegarandeerd van een redelijk blauw zwembad. Zonder dit soort evenementen zakt de boel genadeloos in elkaar en zwemmen we weer in 'Sancocho' (soort Dominicaanse Erwtensoep).
Gisteravond zat ik in het Theatro Nacional voor een speciaal concert van het Nationale koor wat 50 jaar bestaat. Begeleid door het symphony orkest. Mijn lieve vriendin Vera nam me mee als afscheidskadootje, wat origineel! Ik kwam allemaal bekende mensen tegen; van school, Nederlanders en mensen uit de internationale gemeenschap. De wereld is klein hier... Het concert was fantastisch. Ik zat voortdurend met kippenvel te luisteren en dat was niet alleen omdat de airco zo hoog stond... Het meest genoot ik van de mensen van het koor. Die hadden zichtbaar zo'n plezier in hun optreden. Als de muziekboeken onder hun wijde armen van hun lange gewaden verdween, dan wist de zaal het al: nu gaan ze iets zingen waarbij ze geen boeken nodig hebben. Dit kunnen ze uit hun hoofd! Iedereen stond te glimlachen en een fantastisch lied werd weer ingezet. De toegift kon niet uitblijven: een swingende afsluiter met, hoe kan het ook anders, een Merengue swing. Dominicanen kunnen dan niet stil blijven zitten, het zit in hun genen; alles gaat swingen.
En terwijl ik daar zat, wetende dat ik binnenkort dit land weer ga verlaten, dwaalden mijn gedachten af. Ik genoot van het enthousiaste orkest en het koor. Ik genoot van het publiek wat zo genoot, ik genoot van de warmte die ik voelde ondanks de kou in de zaal van de airco. Zal ik ooit zo van Canada kunnen gaan houden als dat ik dat hier van dit land doe?
Thijs z'n avond was minder spiritueel: hij hield zich bezig met het bij elkaar garen van alle papieren (paspoorten, geboorteaktes, trouwboekje, etc, etc.) Vandaag zal hij een groot deel van de dag doorbrengen bij de Canadese Ambassade. Papieren, papieren en nog eens papieren...
M.
Gisteravond zat ik in het Theatro Nacional voor een speciaal concert van het Nationale koor wat 50 jaar bestaat. Begeleid door het symphony orkest. Mijn lieve vriendin Vera nam me mee als afscheidskadootje, wat origineel! Ik kwam allemaal bekende mensen tegen; van school, Nederlanders en mensen uit de internationale gemeenschap. De wereld is klein hier... Het concert was fantastisch. Ik zat voortdurend met kippenvel te luisteren en dat was niet alleen omdat de airco zo hoog stond... Het meest genoot ik van de mensen van het koor. Die hadden zichtbaar zo'n plezier in hun optreden. Als de muziekboeken onder hun wijde armen van hun lange gewaden verdween, dan wist de zaal het al: nu gaan ze iets zingen waarbij ze geen boeken nodig hebben. Dit kunnen ze uit hun hoofd! Iedereen stond te glimlachen en een fantastisch lied werd weer ingezet. De toegift kon niet uitblijven: een swingende afsluiter met, hoe kan het ook anders, een Merengue swing. Dominicanen kunnen dan niet stil blijven zitten, het zit in hun genen; alles gaat swingen.
En terwijl ik daar zat, wetende dat ik binnenkort dit land weer ga verlaten, dwaalden mijn gedachten af. Ik genoot van het enthousiaste orkest en het koor. Ik genoot van het publiek wat zo genoot, ik genoot van de warmte die ik voelde ondanks de kou in de zaal van de airco. Zal ik ooit zo van Canada kunnen gaan houden als dat ik dat hier van dit land doe?
Thijs z'n avond was minder spiritueel: hij hield zich bezig met het bij elkaar garen van alle papieren (paspoorten, geboorteaktes, trouwboekje, etc, etc.) Vandaag zal hij een groot deel van de dag doorbrengen bij de Canadese Ambassade. Papieren, papieren en nog eens papieren...
M.
29 maart 2005 - verhuizing voorbereiden
De kinderen gingen vandaag weer voor het eerst naar school na de Spring Break. Het was weer wreed toen de wekker om 10 over zes weer bliepte...
Ze waren alledrie blij om weer naar school te gaan. Noelle had vanmiddag nog 'after school activities', Latin American Dansles, van 3 uur tot 4 uur. Daar staat ze dan tussen de soepele bewegelijke Dominicaanse kindertjes. Die soepelheid mist ze en je ziet duidelijk waar iedereen op gevoel danst, telt Noelle hardop haar stapjes "uno, dos, tres, quatro, cinco,..." Laten we het er maar ophouden dat ze te veel "Europese genen" heeft. Belangrijkste is dat ze het leuk vindt!
Ik had een verassing toen de kinderen uit school kwamen. Alle drie een eigen pagina op de website. Zovaak als ik een tekening van hun krijg: "For mama, Fan Noelle" staat er dan op. Nu heb ik een 'tekening' (lees: eigen webpagina) voor hun gemaakt. Ze vonden het fantastisch. Van Niels verwacht ik met z'n twaalf jaar iets meer betrokkenheid, dus die mag samen met mij aan de pagina werken, dan leert hij meteen ook wat.
We gaan dus over vier of over acht weken verhuizen. Wat mij betreft liever 1 juni dan 1 mei. Schrik! Nee, over maximaal 8 weken moeten we er al bijna zitten, dus moet het inpakken al achter de rug zijn! Echt serieus nadenken dus over wat er allemaal gedaan moet worden. Inmiddels staat er op mijn desktop een ellenlange pagina: "Afronden" heet het bestand. Van "Opruimen kleding" tot "Papieren voor autoverzekering in orde maken." en "Paspoorten aanvragen."
Vandaag dook ik in de kelder om de schooldozen voor de kinderen in orde te maken. Elk kind heeft een eigen verhuisdoos met al hun werkjes, boekjes, folders, etc. van vier keer een jaar school hier. Mijn hemel, wat is de tijd gevlogen... Ik ben blij dat ik dat elk jaar, standaard als afronding van het schooljaar, voor ons verlof naar Nederland in orde maakte. Het was nu minder werk dan ik had gedacht. De eerste dozen staan dus klaar: Niels, Onno en Noelle, klaar voor de allerlaatste knutsels en projecten...
De hoeveelheid werk die op ons afkomt is weer benauwend. "Waarom doen we dit elke vier jaar?" vroegen we ons laatst nog af toen we met een glaasje wijn met onze voeten in ons zwembad zaten, genietend van een warme tropische avond. Toch voelt het altijd best heel opgeruimd als je hele inboedel weer in een container verscheept wordt... En elke keer neem ik me voor om de gelegenheid aan te pakken door alles weer een flinke bezem te halen. Alles willen bewaren leer je wel af als je zo wilt leven als wij doen...
Eergister de kledingkasten van de kinderen aangepakt, met de zakken kleding heb ik vanmorgen een vriendin van mijn huishoudster blij mee gemaakt. Ze heeft maar liefst vier kinderen en kan met haar huishoudstersbaantje best wat steun gebruiken. Thijs z'n stapeltje ging naar Enel van de overkant. Enel, de Haitaan leeft aan de overkant van ons huis in een huis in aanbouw (correct geformuleerd: een huis in aanbouw van en bij de overheid werkende Dominicaan die tijdens de crisis van vorig jaar het land uitvluchtte en dus de bouw is stilgezet). Enel werkt voor een hongerloontje bij onze dominicaanse buren. Een vriendelijke lieve jongen die ooit eens zo vriendelijk was om een slang uit de wc- putje van de service-ruimte te halen toen onze dagguard Jose van angst bijna in de hoogste palmboom was geklommen.
De verkooplijst, inclusief foto's, van een deel van onze inboedel, is klaar. Nena was de eerste die maandagochtend op ons kantoor de lijst doorkeek. Ze wil graag de kruiwagen, de grote luie stoel en de plastic terrasset. Alles is voor een schijntje te koop. Hopelijk passen onze spullen in de 20ft container...
Sommige dingen gaan ons aan het hart, maar we moeten 'opruimen'. Ons oude waterbed, hier vier jaar lang logeerbed, gaat nu echt in de verkoop. We willen ook ons bankstel verkopen. De kinderen mochten nog even nadenken maar ze besloten alledrie dat ze hun bed gaan verkopen (na bestudering van de Ikea-site in Calgary...)
Best wel veel ruimtevreters dus die het door de verkoop misschien mogelijk maken om alles wat we WEL (weer) mee willen nemen in de container past. Het blijft elke keer weer spannend...
Vandaag ook bezoek van meneer CAASD (het waterbedrijf). Hij kwam me persoonlijk vertellen dat onze rekening erg hoog was dit keer, vergeleken met de vorige rekening. Toen ik hem om het verschil vroeg bleek het om precies 100 pesos te gaan. (iets meer dan maar liefst twee dollar!). Efficient bedrijf om daar je werkgevers op voor op pad te sturen...
Nu gauw omkleden; Thijs haalt me zo op voor onze zwemtraining. Nena eet met de kinderen en legt ze in bed. Ik zie er naar uit om iedereen van ons team weer even te zien.
M.
Ze waren alledrie blij om weer naar school te gaan. Noelle had vanmiddag nog 'after school activities', Latin American Dansles, van 3 uur tot 4 uur. Daar staat ze dan tussen de soepele bewegelijke Dominicaanse kindertjes. Die soepelheid mist ze en je ziet duidelijk waar iedereen op gevoel danst, telt Noelle hardop haar stapjes "uno, dos, tres, quatro, cinco,..." Laten we het er maar ophouden dat ze te veel "Europese genen" heeft. Belangrijkste is dat ze het leuk vindt!
Ik had een verassing toen de kinderen uit school kwamen. Alle drie een eigen pagina op de website. Zovaak als ik een tekening van hun krijg: "For mama, Fan Noelle" staat er dan op. Nu heb ik een 'tekening' (lees: eigen webpagina) voor hun gemaakt. Ze vonden het fantastisch. Van Niels verwacht ik met z'n twaalf jaar iets meer betrokkenheid, dus die mag samen met mij aan de pagina werken, dan leert hij meteen ook wat.
We gaan dus over vier of over acht weken verhuizen. Wat mij betreft liever 1 juni dan 1 mei. Schrik! Nee, over maximaal 8 weken moeten we er al bijna zitten, dus moet het inpakken al achter de rug zijn! Echt serieus nadenken dus over wat er allemaal gedaan moet worden. Inmiddels staat er op mijn desktop een ellenlange pagina: "Afronden" heet het bestand. Van "Opruimen kleding" tot "Papieren voor autoverzekering in orde maken." en "Paspoorten aanvragen."
Vandaag dook ik in de kelder om de schooldozen voor de kinderen in orde te maken. Elk kind heeft een eigen verhuisdoos met al hun werkjes, boekjes, folders, etc. van vier keer een jaar school hier. Mijn hemel, wat is de tijd gevlogen... Ik ben blij dat ik dat elk jaar, standaard als afronding van het schooljaar, voor ons verlof naar Nederland in orde maakte. Het was nu minder werk dan ik had gedacht. De eerste dozen staan dus klaar: Niels, Onno en Noelle, klaar voor de allerlaatste knutsels en projecten...
De hoeveelheid werk die op ons afkomt is weer benauwend. "Waarom doen we dit elke vier jaar?" vroegen we ons laatst nog af toen we met een glaasje wijn met onze voeten in ons zwembad zaten, genietend van een warme tropische avond. Toch voelt het altijd best heel opgeruimd als je hele inboedel weer in een container verscheept wordt... En elke keer neem ik me voor om de gelegenheid aan te pakken door alles weer een flinke bezem te halen. Alles willen bewaren leer je wel af als je zo wilt leven als wij doen...
Eergister de kledingkasten van de kinderen aangepakt, met de zakken kleding heb ik vanmorgen een vriendin van mijn huishoudster blij mee gemaakt. Ze heeft maar liefst vier kinderen en kan met haar huishoudstersbaantje best wat steun gebruiken. Thijs z'n stapeltje ging naar Enel van de overkant. Enel, de Haitaan leeft aan de overkant van ons huis in een huis in aanbouw (correct geformuleerd: een huis in aanbouw van en bij de overheid werkende Dominicaan die tijdens de crisis van vorig jaar het land uitvluchtte en dus de bouw is stilgezet). Enel werkt voor een hongerloontje bij onze dominicaanse buren. Een vriendelijke lieve jongen die ooit eens zo vriendelijk was om een slang uit de wc- putje van de service-ruimte te halen toen onze dagguard Jose van angst bijna in de hoogste palmboom was geklommen.
De verkooplijst, inclusief foto's, van een deel van onze inboedel, is klaar. Nena was de eerste die maandagochtend op ons kantoor de lijst doorkeek. Ze wil graag de kruiwagen, de grote luie stoel en de plastic terrasset. Alles is voor een schijntje te koop. Hopelijk passen onze spullen in de 20ft container...
Sommige dingen gaan ons aan het hart, maar we moeten 'opruimen'. Ons oude waterbed, hier vier jaar lang logeerbed, gaat nu echt in de verkoop. We willen ook ons bankstel verkopen. De kinderen mochten nog even nadenken maar ze besloten alledrie dat ze hun bed gaan verkopen (na bestudering van de Ikea-site in Calgary...)
Best wel veel ruimtevreters dus die het door de verkoop misschien mogelijk maken om alles wat we WEL (weer) mee willen nemen in de container past. Het blijft elke keer weer spannend...
Vandaag ook bezoek van meneer CAASD (het waterbedrijf). Hij kwam me persoonlijk vertellen dat onze rekening erg hoog was dit keer, vergeleken met de vorige rekening. Toen ik hem om het verschil vroeg bleek het om precies 100 pesos te gaan. (iets meer dan maar liefst twee dollar!). Efficient bedrijf om daar je werkgevers op voor op pad te sturen...
Nu gauw omkleden; Thijs haalt me zo op voor onze zwemtraining. Nena eet met de kinderen en legt ze in bed. Ik zie er naar uit om iedereen van ons team weer even te zien.
M.
27 maart 2005 - verhuizing voorbereiden
We zijn gister weer veilig thuisgekomen in Santo Domingo. Het was redelijk rustig op de weg. De gehele brigade van 'Defensa Civil' ( locale bewoners die voor hun vrijwillige inspanningen een gratis t-shirt krijgen) was aanwezig op de weg. Veel politie, veel militairen en veel oranje gekleurde vlaggetjeszwaaiers in hun kledingstuk. Het paasweekend is berucht om zijn enorme drinkproblemen. We zagen het al in ons kleine hotel waar we waren: na het ontbijt staat de bier en whisky al op tafel. De gebakken eieren waren nog niet eens van tafel gehaald!
We vroegen ons onderweg af wat het nut was van die oranje vlaggenzwaaiers. De meeste stonden het inrijden van een dorp heldhaftig te zwaaien, maar hoe later het werd, hoe meer we de verdwaalde vlaggen zagen liggen op de weg en de vrijwilligers onder de bomen in de schaduw. Het enige nut van de tienduizendtellende brigade is waarschijnlijk dat ze wat later aan het drinken slaan en niet met de rest van het land meteen na het ontbijt... Rond een uur of vier troffen we hele groepen in de Colmado's aan: rum en bier voor hun... Meest frapant vonden we de Amet agent (verkeerspolitie) die aan de kant van de weg wat mensen aanhoudt, terwijl er op twee stappen van hem vandaan rum en whisky aan de kant van de weg wordt verkocht. Hier mag je nog steeds stomdronken in de auto stappen... Het is triest. De kranten zullen morgen weer volstaan van de trieste opsomming van verdronken kinderen (onoplettende dronken ouders die met hun familie naar strand of rivier gaan), kapotgedronken hersens, geslagen en vermoorde vrouwen. Het is elk jaar weer hetzelfde. Zalig Pasen!
We gaan straks een lijst maken van alle meubels die we willen verkopen. Het is nog niet helemaal zeker of alles wel meekan. De kinderen willen hun bedden verkopen want waar we naar toe gaan daar is een Ikea! Ze hebben op de website al een nieuw bed gezien. Hopelijk heb ik ook dit weekend mijn auto kunnen verkopen...
Thijs hoort de komende week waarschijnlijk EINDELIJK (na maanden onzekerheid) op welke datum we gaan verhuizen. De onderhandelingen lopen nu op zijn eind en hoewel het niet allemaal zeker is (handtekeningen zijn nog niet gezet) gaan we waarschijnlijk op 1 mei of op 1 juni naar Calgary, Canada verhuizen. Rede waarom we nog niemand 'officieel' hebben ingelicht is simpel omdat het nog steeds niet officieel is.
We zijn allemaal erg blij met de aankomende verhuizing. We zien vooral de educatieve mogelijkheden voor de kinderen als een enorm voordeel.
De komende week wordt dus weer een spannende week, ik hou iedereen op de hoogte uiteraard. De aankomende verhuizing heeft schot achter mijn plannen om een website te maken gezet. Ik wil perse dat de boel in de lucht is voordat de ergste drukke tijd gaat aanbreken. De website is nu al zover gevorderd, dat we wel vinden dat iedereen een kijkje mag gaan nemen. Hopelijk laten ze weten wat ze ervan vinden.
M.
23 maart 2005 - Sosua
Rustige, heerlijke vakantiedag vandaag. Na het uitslapen heerlijk ontbeten en in de auto gestapt. Heel graag wilden we nog de restanten zien van de Nederzetting van Colombus in de Dominicaanse Republiek. Vier jaar hier wonen en dan dat niet zien, dat kon volgens ons niet. We vertrokken naar Luperon en troffen een kompleet andere Dominicaanse Republiek dan we gewend zijn; de dorpjes waren schoon, er reden minder (irritante) brommers rond en het leven daar leek een stuk minder chaotisch als wat we anders dagelijks zien. Vooral de schone stoepen en straten vielen ons erg op.
Het was ver rijden vanaf Puerto Plata, maar voor ons zeker de moeite waard. Niet historisch geinteresseerde toeristen zal ik de tocht ernaartoe zeker niet aanraden; er is niet veel meer over om te zien. Wat muurtjes (stenen op een rijtje die aangeven waar de huisjes moeten hebben gestaan), een kerkhofje (met de gestorven Spanjaarden), de restanten van de oude kerk en de muren van wat eens het huis van Colombus was. Voor ons als residentes van de Dom.Rep. was het wel heel bijzonder. De kinderen doen projecten over Colombus en de Taino's op school, dus voor hen ook erg leuk om te zien.
We stonden dus vandaag op 'Heilige Grond' in "La Isabela", de tweede Nederzetting van Colombus die hij vernoemde naar de koningin van Spanje.
Het was warm, er stond nauwelijks wind en we keken vanaf de ruines van het huis van Colombus naar de baai in de zee. Dit is zijn uitzicht geweest.
Toen we terug in Sosua waren, zijn we eerst naar de Duitse bakker gegaan. Voor het eerst sinds tijden weer eens fatsoenlijk brood! We aten Apfelstrudel en de kinderen snoepen van zoete lekkernij. "Het ruikt hier naar een Nederlandse bakker, mam" merkt Onno op.
Sosua is absoluut niet mijn favoriete vakantieplek in de Dominicaanse Republiek. We laten het strand en de irritante souvenirsverkopers voor wat het is, we kennen het na vier jaar wel...Het hotel waar we zijn, is echter heerlijk. Met het grote zwembad kunnen we toch nog een beetje in beweging blijven tijdens het nietsdoen. De kinderen vermaken zich uitstekend en lagen gister de gehele dag in het zwembad. Ze moesten doorweekt zijn geweest!
M.
20 maart 2005 - Laatste vakantie in de DR
Het is half twaalf PM. Tijd om heerlijk te gaan slapen. De koffers zijn gepakt, we gaan morgen op weg naar de Noordkust. We gaan heerlijk een weekje er tussenuit. Het zal waarschijnlijk onze laatste vakantie zijn voordat we gaan verhuizen. We gaan genieten van welverdiende rust, na een pittig weekje en een weekend kamperen en klimmen in het National Park van Pico Duarte.
Ik ben bezig in het boek van Geert Mak: In Europa. Na zijn boek, "De eeuw van mijn vader" ben ik verslingerd geraakt aan zijn bijzondere literair/historisch werk. Ik vind het fantastisch om een geschiedenisboek te mogen lezen, opgetekend door een romanschrijver. Ik verheug me al op een strandstoel en de rest (nog maar 1000 pagina's) van het boek.
De laptop gaat niet mee.... dus geen webwerkzaamheden...
De website is gister in de lucht gegaan. Ik heb er nog geen ruchtbaarheid aan gegeven: hij is nog lang niet klaar. Met mijn perfectionistische aard zal het wel nooit goed genoeg zijn, dus Thijs drong al snel aan op het 'Uploaden' van die boel.
Zwemmen viel vandaag wat tegen: het zwembad was weer zo ongelofelijk troebel, dat we zelfs op het ondiepe stuk de streep op de bodem niet konden zien. Ben benieuwd welke infectie ik volgende week weer oploop...
Ik ga nu slapen, het is al weer laat.
M.
Subscribe to:
Posts (Atom)