"Hoy no es el dia duro." beloofde Jaime, onze trainer vanaf de rand van het zwembad. Maar ik geloof het niet meer. Als Jaime dat zegt, dan weet ik dat ik weer behoorlijk zal worden afgemat in de training. Het team traint momenteel voor twee evenementen: de oversteek in de baai van Samana (zo'n 28 kilometer) en de aankomende Pan American Master Swimming games. De Internationale Competitie wordt georganiseerd hier in Santo Domingo en was een leuke gelegenheid geweest om voor de Dom.Rep. uit te komen en weer eens wat Fina-tijden vast te leggen (en records te verbeteren). Door de aankomende verhuizing, en bijkomende onrust, en de onzekerheden over onze vertrekdatum (nee, we weten het NOG steeds niet...) heb ik de oversteek in Samana laten schieten (althans de trainingen daarvoor). Het ontbreekt me simpel weg aan tijd om dagelijks lange afstanden te trainen voor dit bijzondere evenement. Ik had er wel graag aan meegedaan en ervoor getraint. Het is gebleken dat ik op lange afstanden beter presteer dan op korte sprintjes. (ik heb last van ernstige zenuwen voor een competitie...) Aan de Pan Am Games kunnen we helemaal niet meedoen (eind juni, begin juli). Vooral mijn teamgenoten Diana, Kira en Mercy waren teleurgesteld; ze hadden graag als Vrouwenteam de estafette met mij willen zwemmen. Dat er een Internationale Competitie aankomt heeft wel zo z'n voordelen: men heeft er weer belang bij om het zwembad in topconditie te brengen. Dus we zijn voorlopig weer even gegarandeerd van een redelijk blauw zwembad. Zonder dit soort evenementen zakt de boel genadeloos in elkaar en zwemmen we weer in 'Sancocho' (soort Dominicaanse Erwtensoep).
Gisteravond zat ik in het Theatro Nacional voor een speciaal concert van het Nationale koor wat 50 jaar bestaat. Begeleid door het symphony orkest. Mijn lieve vriendin Vera nam me mee als afscheidskadootje, wat origineel! Ik kwam allemaal bekende mensen tegen; van school, Nederlanders en mensen uit de internationale gemeenschap. De wereld is klein hier... Het concert was fantastisch. Ik zat voortdurend met kippenvel te luisteren en dat was niet alleen omdat de airco zo hoog stond... Het meest genoot ik van de mensen van het koor. Die hadden zichtbaar zo'n plezier in hun optreden. Als de muziekboeken onder hun wijde armen van hun lange gewaden verdween, dan wist de zaal het al: nu gaan ze iets zingen waarbij ze geen boeken nodig hebben. Dit kunnen ze uit hun hoofd! Iedereen stond te glimlachen en een fantastisch lied werd weer ingezet. De toegift kon niet uitblijven: een swingende afsluiter met, hoe kan het ook anders, een Merengue swing. Dominicanen kunnen dan niet stil blijven zitten, het zit in hun genen; alles gaat swingen.
En terwijl ik daar zat, wetende dat ik binnenkort dit land weer ga verlaten, dwaalden mijn gedachten af. Ik genoot van het enthousiaste orkest en het koor. Ik genoot van het publiek wat zo genoot, ik genoot van de warmte die ik voelde ondanks de kou in de zaal van de airco. Zal ik ooit zo van Canada kunnen gaan houden als dat ik dat hier van dit land doe?
Thijs z'n avond was minder spiritueel: hij hield zich bezig met het bij elkaar garen van alle papieren (paspoorten, geboorteaktes, trouwboekje, etc, etc.) Vandaag zal hij een groot deel van de dag doorbrengen bij de Canadese Ambassade. Papieren, papieren en nog eens papieren...
M.
No comments:
Post a Comment