De kinderen gingen vandaag weer voor het eerst naar school na de Spring Break. Het was weer wreed toen de wekker om 10 over zes weer bliepte...
Ze waren alledrie blij om weer naar school te gaan. Noelle had vanmiddag nog 'after school activities', Latin American Dansles, van 3 uur tot 4 uur. Daar staat ze dan tussen de soepele bewegelijke Dominicaanse kindertjes. Die soepelheid mist ze en je ziet duidelijk waar iedereen op gevoel danst, telt Noelle hardop haar stapjes "uno, dos, tres, quatro, cinco,..." Laten we het er maar ophouden dat ze te veel "Europese genen" heeft. Belangrijkste is dat ze het leuk vindt!
Ik had een verassing toen de kinderen uit school kwamen. Alle drie een eigen pagina op de website. Zovaak als ik een tekening van hun krijg: "For mama, Fan Noelle" staat er dan op. Nu heb ik een 'tekening' (lees: eigen webpagina) voor hun gemaakt. Ze vonden het fantastisch. Van Niels verwacht ik met z'n twaalf jaar iets meer betrokkenheid, dus die mag samen met mij aan de pagina werken, dan leert hij meteen ook wat.
We gaan dus over vier of over acht weken verhuizen. Wat mij betreft liever 1 juni dan 1 mei. Schrik! Nee, over maximaal 8 weken moeten we er al bijna zitten, dus moet het inpakken al achter de rug zijn! Echt serieus nadenken dus over wat er allemaal gedaan moet worden. Inmiddels staat er op mijn desktop een ellenlange pagina: "Afronden" heet het bestand. Van "Opruimen kleding" tot "Papieren voor autoverzekering in orde maken." en "Paspoorten aanvragen."
Vandaag dook ik in de kelder om de schooldozen voor de kinderen in orde te maken. Elk kind heeft een eigen verhuisdoos met al hun werkjes, boekjes, folders, etc. van vier keer een jaar school hier. Mijn hemel, wat is de tijd gevlogen... Ik ben blij dat ik dat elk jaar, standaard als afronding van het schooljaar, voor ons verlof naar Nederland in orde maakte. Het was nu minder werk dan ik had gedacht. De eerste dozen staan dus klaar: Niels, Onno en Noelle, klaar voor de allerlaatste knutsels en projecten...
De hoeveelheid werk die op ons afkomt is weer benauwend. "Waarom doen we dit elke vier jaar?" vroegen we ons laatst nog af toen we met een glaasje wijn met onze voeten in ons zwembad zaten, genietend van een warme tropische avond. Toch voelt het altijd best heel opgeruimd als je hele inboedel weer in een container verscheept wordt... En elke keer neem ik me voor om de gelegenheid aan te pakken door alles weer een flinke bezem te halen. Alles willen bewaren leer je wel af als je zo wilt leven als wij doen...
Eergister de kledingkasten van de kinderen aangepakt, met de zakken kleding heb ik vanmorgen een vriendin van mijn huishoudster blij mee gemaakt. Ze heeft maar liefst vier kinderen en kan met haar huishoudstersbaantje best wat steun gebruiken. Thijs z'n stapeltje ging naar Enel van de overkant. Enel, de Haitaan leeft aan de overkant van ons huis in een huis in aanbouw (correct geformuleerd: een huis in aanbouw van en bij de overheid werkende Dominicaan die tijdens de crisis van vorig jaar het land uitvluchtte en dus de bouw is stilgezet). Enel werkt voor een hongerloontje bij onze dominicaanse buren. Een vriendelijke lieve jongen die ooit eens zo vriendelijk was om een slang uit de wc- putje van de service-ruimte te halen toen onze dagguard Jose van angst bijna in de hoogste palmboom was geklommen.
De verkooplijst, inclusief foto's, van een deel van onze inboedel, is klaar. Nena was de eerste die maandagochtend op ons kantoor de lijst doorkeek. Ze wil graag de kruiwagen, de grote luie stoel en de plastic terrasset. Alles is voor een schijntje te koop. Hopelijk passen onze spullen in de 20ft container...
Sommige dingen gaan ons aan het hart, maar we moeten 'opruimen'. Ons oude waterbed, hier vier jaar lang logeerbed, gaat nu echt in de verkoop. We willen ook ons bankstel verkopen. De kinderen mochten nog even nadenken maar ze besloten alledrie dat ze hun bed gaan verkopen (na bestudering van de Ikea-site in Calgary...)
Best wel veel ruimtevreters dus die het door de verkoop misschien mogelijk maken om alles wat we WEL (weer) mee willen nemen in de container past. Het blijft elke keer weer spannend...
Vandaag ook bezoek van meneer CAASD (het waterbedrijf). Hij kwam me persoonlijk vertellen dat onze rekening erg hoog was dit keer, vergeleken met de vorige rekening. Toen ik hem om het verschil vroeg bleek het om precies 100 pesos te gaan. (iets meer dan maar liefst twee dollar!). Efficient bedrijf om daar je werkgevers op voor op pad te sturen...
Nu gauw omkleden; Thijs haalt me zo op voor onze zwemtraining. Nena eet met de kinderen en legt ze in bed. Ik zie er naar uit om iedereen van ons team weer even te zien.
M.
No comments:
Post a Comment